Dzisiaj, 3 marca, obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Pisarzy. Kogo nazywamy pisarzem, inaczej literatem? Jest to osoba tworząca utwory z literatury pięknej. Mogą być różnego rodzaju: powieści, biografie, wspomnienia, opowiadania, wiersze czy też utwory sceniczne. Wśród literatów możemy wyróżnić prozaików (popularnie zwanych właśnie pisarzami) oraz poetów
Na przestrzeni wieków byli też inni ludzie umiejący pisać – kronikarze, skrybowie zapisujący polecenia władców, tworzący kodeksy; to nie byli jednak pisarze sensu stricte.
Aby można było coś utrwalić, potrzebny był materiał. Kamień jest najtwardszy i „uwieczniający tekst na wieki”, ale pisanie – kucie w nim słowa to benedyktyńska praca. Sumerowie, którzy podobno pierwsi wynaleźli pismo, zaczęli zapisywać na surowych, glinianych tabliczkach; te które przetrwały do dzisiaj, są, paradoksalnie, wynikiem pożarów, gdyż wtedy glina wypaliła się jak cegła. Natomiast Egipcjanie wynaleźli papirus. Zapis zwijano w formie zwojów, a postać książki (aby składać w dwóch częściach) podobno wymyślił Juliusz Cezar, który był również pisarzem – napisał wspomnienia „O wojnie galijskiej”. W wielu cywilizacjach pismo zapisywane jest do dzisiaj przy pomocy kilku tysięcy znaków; natomiast Fenicjanie wymyślili alfabet tylko z około dwudziestoma znakami, co wydatnie przyczyniło się do rozpowszechnienia umiejętności pisania i czytania. Przez tysiące lat pisano ręcznie, więc pojedyncze księgi były bardzo drogie; dopiero wynalazek druku (w Europie dokonał tego Jan Gutenberg w XV wieku) radykalnie obniżył ich cenę.
Wracając do pisarzy – są twórcami, dzięki którym rozwijała się też cywilizacja; zachowuje też częściowo historię jej rozwoju dla potomnych. Dla człowieka czytanie literatury pięknej rozwija jego umysł, pozwala przenieść się w miejsca, gdzie nigdy nie był, poznać myśli twórcy przelane na papier w postaci prozy czy poezji. Nie każdy zostanie literatem, ale każdy może czytać…
Za jedną z pierwszych pisarek uważana jest Enheduanna, arcykapłanka z sumeryjskiego miasta-państwa Ur, żyjąca ponad 4.200 lat temu. Jest ona najwcześniejszą, znaną nam poetką.
Potem, przez wieki, było wielu wspaniałych pisarzy. Niestety, ich dzieła przetrwały tylko częściowo, nieraz świadomie palone i niszczone. To, co zostało uratowane, jest częścią kultury, a więc cywilizacji ludzkiej.
Wracając na nasze podwórko – mieliśmy wielu poetów i prozaików, których utwory możemy czytać i dzisiaj; nie zginęły w pomroce dziejów. Począwszy od „ojca literatury polskiej” Mikołaja Reja, poprzez Jana Kochanowskiego, Ignacego Krasickiego, Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Józefa Ignacego Kraszewskiego (napisał aż 600 powieści, w większości z historii Polski), aż po tworzących w bliższych nam czasach oraz współcześnie. Nie możemy narzekać – Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury otrzymali Henryk Sienkiewicz, Władysław Reymont, Czesław Miłosz, Wisława Szymborska i Olga Tokarczuk.
Czasem wielka jest moc ” pisanego słowa”. Pisarz może:
Międzynarodowy dziś jest Dzień Pisarzy…
Uważaj, z kim zadrzeć w życiu ci się zdarzy.
Takiemu podpadniesz, w gniewie się nie pieści –
w nowej książce może ciebie też umieścić.
Uczciwie ostrzegłem. Nie miejże pretensji,
gdy będziesz powodem pisarza agresji.
Z nim trzeba jak z jajkiem. Słowem go obrzucisz –
w książce gębę sprawi, w niej i żywot skróci.
Dzisiaj, 3 marca, obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Pisarzy. Kogo nazywamy pisarzem, inaczej literatem? Jest to osoba tworząca utwory z literatury pięknej. Mogą być różnego rodzaju: powieści, biografie, wspomnienia, opowiadania, wiersze czy też utwory sceniczne. Wśród literatów możemy wyróżnić prozaików (popularnie zwanych właśnie pisarzami) oraz poetów
Na przestrzeni wieków byli też inni ludzie umiejący pisać – kronikarze, skrybowie zapisujący polecenia władców, tworzący kodeksy; to nie byli jednak pisarze sensu stricte.
Aby można było coś utrwalić, potrzebny był materiał. Kamień jest najtwardszy i „uwieczniający tekst na wieki”, ale pisanie – kucie w nim słowa to benedyktyńska praca. Sumerowie, którzy podobno pierwsi wynaleźli pismo, zaczęli zapisywać na surowych, glinianych tabliczkach; te które przetrwały do dzisiaj, są, paradoksalnie, wynikiem pożarów, gdyż wtedy glina wypaliła się jak cegła. Natomiast Egipcjanie wynaleźli papirus. Zapis zwijano w formie zwojów, a postać książki (aby składać w dwóch częściach) podobno wymyślił Juliusz Cezar, który był również pisarzem – napisał wspomnienia „O wojnie galijskiej”. W wielu cywilizacjach pismo zapisywane jest do dzisiaj przy pomocy kilku tysięcy znaków; natomiast Fenicjanie wymyślili alfabet tylko z około dwudziestoma znakami, co wydatnie przyczyniło się do rozpowszechnienia umiejętności pisania i czytania. Przez tysiące lat pisano ręcznie, więc pojedyncze księgi były bardzo drogie; dopiero wynalazek druku (w Europie dokonał tego Jan Gutenberg w XV wieku) radykalnie obniżył ich cenę.
Wracając do pisarzy – są twórcami, dzięki którym rozwijała się też cywilizacja; zachowuje też częściowo historię jej rozwoju dla potomnych. Dla człowieka czytanie literatury pięknej rozwija jego umysł, pozwala przenieść się w miejsca, gdzie nigdy nie był, poznać myśli twórcy przelane na papier w postaci prozy czy poezji. Nie każdy zostanie literatem, ale każdy może czytać…
Za jedną z pierwszych pisarek uważana jest Enheduanna, arcykapłanka z sumeryjskiego miasta-państwa Ur, żyjąca ponad 4.200 lat temu. Jest ona najwcześniejszą, znaną nam poetką.
Potem, przez wieki, było wielu wspaniałych pisarzy. Niestety, ich dzieła przetrwały tylko częściowo, nieraz świadomie palone i niszczone. To, co zostało uratowane, jest częścią kultury, a więc cywilizacji ludzkiej.
Wracając na nasze podwórko – mieliśmy wielu poetów i prozaików, których utwory możemy czytać i dzisiaj; nie zginęły w pomroce dziejów. Począwszy od „ojca literatury polskiej” Mikołaja Reja, poprzez Jana Kochanowskiego, Ignacego Krasickiego, Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Józefa Ignacego Kraszewskiego (napisał aż 600 powieści, w większości z historii Polski), aż po tworzących w bliższych nam czasach oraz współcześnie. Nie możemy narzekać – Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury otrzymali Henryk Sienkiewicz, Władysław Reymont, Czesław Miłosz, Wisława Szymborska i Olga Tokarczuk.
Czasem wielka jest moc ” pisanego słowa”. Pisarz może:
Międzynarodowy dziś jest Dzień Pisarzy…
Uważaj, z kim zadrzeć w życiu ci się zdarzy.
Takiemu podpadniesz, w gniewie się nie pieści –
w nowej książce może ciebie też umieścić.
Uczciwie ostrzegłem. Nie miejże pretensji,
gdy będziesz powodem pisarza agresji.
Z nim trzeba jak z jajkiem. Słowem go obrzucisz –
w książce gębę sprawi, w niej i żywot skróci.
Poeta, prozaik, skrzący dowcipem erudyta. Wiemy, że jego publikacje literackie mają już swoich miłośników.