Taniec w stu odcieniach

W niedzielne popołudnie 28 września, w grudziądzkim Centrum Kultury Teatr odbyły się koncert i wystawa, inaugurujące nowy sezon kulturalny, w ramach „Koncertów niedzielnych”. To podwójne wydarzenie wybrzmiało i pokazało widzom Tango – taniec i muzykę pochodzące z Argentyny i Urugwaju.

Pełne czułości i nieoczywistości Tango zagościło na scenie w interpretacji Doroty Kołodziej i jej zespołu. Tajemnicze, emocjonujące, tęskne lub namiętne, a może splatające w jednej chwili wszystkie te emocje? Na pewno była to muzyka w przeróżnych odsłonach, od oryginału z Buenos Aires po aranżacje z czasu międzywojennej Warszawę. Nie zabrakło utworów popularnych zaaranżowanych specjalnie na ten gatunek muzyczny. Wszystko to w wykonaniu Doroty Kołodziej – promieniującej ze sceny pasją i energią. Artystce towarzyszył zespół muzyków w składzie: Waldemar Maszyński – fortepian, akordeon; Michał Wilczyński – gitara; Marcin Spera – kontrabas; Tomasz Garbera – perkusja.

W przerwie koncertu, w teatralnej galerii miał miejsce wernisaż wystawy fotograficznej „Tango”, autorstwa Joanny Stepaniuk. Ta młoda toruńska fotografka jest pasjonatką i tancerką Tanga, które uwiecznia na swoich zdjęciach, przy okazji kursów, konkursów i wydarzeń plenerowych. Joanna jest też uczestniczką Toruńskich Spacerów Fotograficznych, które godnie reprezentuje swoją twórczością, pokazując ulotne momenty rzeczywistości, emocje i dowcip. Jej fotografie zawsze pełne są tajemnic i dobrego światła.

Obie odsłony tego wydarzenia trzeba rozpatrywać razem, tak są ze sobą związane. Tango kojarzy się nam z tańcem namiętności, pasji, gwałtownych ruchów i rytmów. Tymczasem, zarówno muzyka jak i fotografie pokazują jego wielowymiarowość. W pieśniach będą to bardziej energetyczne przykłady, pochodzące ze źródeł tej muzyki, ale i powolne interpretacje takich standardów, jak „Dance Me To The End Of Love” Leonarda Cohena. Słychać w nich, że Tango to nie tylko mocny rytm, ale ukryta pomiędzy nim namiętność, czułość lub nawet zaduma.

Jeszcze bardziej widać to w zdjęciach Joanny Stepaniuk, które można określić jednym słowem – „bliskość”. W jej ujęciu Tango to nie krok, w którym stopy tancerzy jakby próbują się od siebie oderwać, ale właśnie bliskość twarzy, czułość dotyku, troska w objęciach. Jest też i tajemnica, ta ukryta za kotarą, za szkłem, przez które patrzy ciekawa twarz. Są skrywane emocje.

Wszystkie zdjęcia Joanny są piękne, dwa jednak fascynują najbardziej. Na jednym młoda dziewczyna, może dziecko, patrzy ze zdumieniem przez szybę, na postacie tańczące w ciemnej sali. Gdzieś za nią dzieje się życie, w środku jest tajemnica, a ona w swym zaciekawieniu zawisła na granicy pomiędzy nimi, oddzielona szkłem od czegoś magicznego.
Niesamowity jest też kadr, niczym z „Rejsu” Marka Piwowskiego. Oto dwa statki mijają się na rzece, być może ten pierwszy to tylko molo z balustradą, trudno określić. Na pierwszym sylwetki tańczą Tango, na drugim, tym z tyłu, siedzą pasażerowie. Być może uczestnicy wycieczki po Wiśle? To na nich koncentruje się ostrość i ich emocje są dla nas najbardziej widoczne. Ale jakie to emocje! Jakiż to obraz socjologiczny i psychologiczny jawi się przed nami. Zachwyt na twarzach kobiet, zdziwienie na twarzach mężczyzn – a może ukrywane uczucia? Och! Chociażby dla tego obrazu warto wybrać się do Teatru na tę wystawę. Uchwycona przez Joannę chwila – jedna na milion.

Wspaniałe zdjęcia mówiące nie tylko o Tangu z perspektywy tych, którzy tańczą, ale także nas, obserwatorów.

Zapraszamy na naszą stronę www.grudziadzmaistootware.pl po więcej zapowiedzi i relacji z takich wydarzeń.