Trzy miesiące po wydarzeniach związanych z próbą schwytania Zbawcy Julia Marzewska próbuje wyjść na prostą. Zmaga się ze stresem pourazowym, który zafundował jej zwyrodnialec. Gdzieś z tyłu głowy czuje, że to nie koniec, a Ogar, który uciekł wciąż jest ogromnym zagrożeniem.
Marcin Rau objął dowodzenie w wydziale kryminalnym, który staje przed równie trudnym zadaniem. Kolejne zbrodnie, kolejne zaginięcia. Wszystko to łączy jedna osoba – Ogar, który chce się zemścić.
W międzyczasie przy Julii pojawia się ktoś, kogo zupełnie się nie spodziewała. Młoda policjantka nie wie czy może zaufać nieoczekiwanemu pomocnikowi. Musi być czujna – zło czai się bardzo blisko.
Kluczem do schwytania Ogara i zakończenia jego „tańca śmierci” będzie to, czy poturbowani życiowo policjanci jeszcze raz zapomną o cierpieniu i zaciskając zęby zrobią to do czego zostali powołani.
„…strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia.”
„Ogar” to kontynuacja świetnego „Zbawcy”. Autor zaprasza nas do mrocznego i brutalnego świata zbrodni. Wykreowany tu antagonista mrozi krew w żyłach.
Ta książka nie jest opowieścią o zbrodni ani o próbie rozwiązania zagadki kryminalnej.
To opowieść o tym z czym muszą zmagać się policjanci, którzy na co dzień mierzą się z największymi zwyrodnialcami jakich nosiła ziemia i z tym co przeżywają ich ofiary.
Akcja pędzi w tak zastraszającym tempie, że chwilami miałem wrażenie, że czytam książkę sensacyjną.
Autor nie ucieka od trudnych tematów — brutalność, stres pourazowy, poczucie osamotnienia — to codzienność, z którą mierzą się funkcjonariusze. Książka burzy mit policjanta jako bezdusznego egzekutora prawa. Krystian jest funkcjonariuszem i wie, o czym pisze. Dzięki temu książka zyskuje na autentyczności, a czytelnik czuje nie tylko napięcie, ale i bezradność, z jaką codziennie spotykają się mundurowi.
Krystian Stolarz sukcesywnie podnosi poprzeczkę, a ta książka jest dowodem na to, że jeszcze namiesza na rynku polskiego kryminału.
